05:29|پنجشنبه, مهر 29 ,1400
تاریخ انتشار: 27 مرداد 1400 - 10:00
کد خبر: 16791
یادداشت:

تاسوعا؛ تجلی رشادت های علمدار نهضت حسینی

قیام کربلا همه درس است و عشق؛ تاسوعای حسینی که به نام سقای دشت نینوا نامگذاری شده، روزی است که عشق، ایثار، شجاعت و رشادت دست به دست هم می دهد.
تاسوعا؛ تجلی رشادت های علمدار نهضت حسینی

سرویس فرهنگی باریش نیوز، تاسوعای حسینی یکی از مهم‌ترین رویدادهای تاریخ اسلام به شمار می‌رود در آن حضرت عباس(ع) برای حفظ و تحکیم مبانی حقیقی اسلام در مقابل زورگویان ایستادگی کرد و با ایثار و رشادت خویش در تاریخ اسلام ماندگار و به عنوان نماد حق‌طلبی در میان شیعیان شناخته شد.

روز نهم ماه محرم كه معروف به تاسوعا است، آخرين روزى بود كه امام حسين(ع) و يارانش شبانگاه آن را درك كرده بودند و اين روز به شب عاشورا پيوند خورد. بدين جهت در نزد مسلمانان و محبان اهل بيت(ع) از اهميت بالایى برخوردار است.

مسلمانان تاريخ‌ساز ايران اسلامى همچون بسياری از مسلمانان سراسر گيتی، اين روز را منتسب به غيرت‌الله و ساقی دشت كربلا، حضرت ابوالفضل العباس (ع) می‌دانند، بسان روز عاشورا گرامى داشته و به سوگوارى مى‌پردازند.

آن سردار فداكار با لبی تشنه و جگری سوخته، پا به فرات گذاشت، امّا جوانمردی و وفايش نگذاشت كه او آب بنوشد و امام و اهل ‏بيت(ع) و كودكان تشنه كام باشند. لب تشنه از فرات بيرون آمد تا آب را به كودكان برساند.

نامگذاری روز تاسوعا به نام حضرت عباس(ع) منشاء روایی ندارد. این نامگذاری به عرف و سنت مردم بر میگردد، یعنی اینکه مردم برای احترام به ابوالفضل(ع)، از روز تاسوعا به عنوان روز حضرت عباس یاد میکنند. در این روز بیشتر ازحضرت تجلیل میشود تا شخصیت ایشان بهتر مورد توجه قرار گیرد، البته این احترام به نقش عباس(ع) در کربلا و مقام حضرت برمیگردد.

حضرت عباس علیه السلام در حادثه کربلا، سمت پرچمداری سپاه حسین(ع) و سقایی خیمه های اطفال و اهل بیت امام را بر عهده داشت و در رکاب برادر، غیر از تهیه آب، نگهبانی خیمه ها و امور مربوط به آسایش و امنیت خاندان حسین(ع) نیر برعهده او بود و تا زنده بود، دودمان امامت، آسایش و امنیت داشتند.

عباس(ع) مظهر ایثار و وفاداری و گذشت بود. وقتی وارد فرات شد، با آنکه تشنه بود، اما بخاطر تشنگی برادرش حسین(ع) آب نخورد شهادت عباس، برای امام حسین(ع)بسیار ناگوار و شکننده بود.

حضرت عباس(ع) مقام بلندی دارد؛ تعابیر بلندی که در زیارتنامه اوست، گویای همین مطلب است. در زیارت ناحیه مقدسه نیز امام زمان(ع) از شخصیت ایشان تجلیل نمود. امام سجاد(ع) فرمود: عمویم عباس حقیقتاً ایثار و جانبازی نمود و جانش را فدای برادر نمود تا آنجا که دستهایش قطع شد. همچنین امام صادق(ع) فرمود: شهادت میدهم که تو برای خدا و رسولش و برادرت خیر خواهی نمودی، پس تو چه نیکو برادر فداکار بودی.

حضرت عباس(ع) چندبار به تهیه آب اقدام نمود. از جمله طبری نقل میکند: چون تشنگی بر امام حسین(ع) و یارانش شدت گرفت، امام حضرت عباس را با بیست نفر پیاده و سی نفر سواره مأمور نمود که آب بیاورد، حضرت بیست مشک را برداشت و به سوی شریعه رهسپار شد. نافع بن هلال نیز همراه حضرت عباس بود. میان آنان و سپاه عمر سعد گفتوگوی تندی به عمل آمد، حضرت عباس و نافع به گروه پیادهنظام خود، دستور دادند که مشکها را از آب پر کنند. آنان رفتند و مشکها را از آب پر کردند.

چون دشمن خواست به آنان حمله نماید، حضرت عباس(ع) و یارانش در برابر دشمن ایستادند و به گروه پیاده نظام دستور دادند که مشکها را به چشمه ببرید. ما در برابر دشمن میایستیم، میان دو نیرو درگیری به وجود آمد و هلال بن نافع بجلی مجروح شد و یاران امام حسین(ع) مشک های پر از آب را به خیمه ها رساندند. بدین سان عظمت ابوالفضل(ع) و فداکاری وی درکربلا باعث شده است تا بیشتر مردم برای ایشان عزاداری نمایند و یک روز(تاسوعا) به عنوان یادبود ایشان نامگذاری شود.




 

نظر دهید

لطفا عدد مقابل را در جعبه متن وارد کنید